#Projecthuis is ten einde: het is gelukt om een huisje te kopen! Ik kan het eindelijk van de daken schreeuwen – en vanaf nu ook van mijn eigen dak: ik heb eindelijk een koophuisje! Na meer dan 350 keer reageren op lotingen, Funda en direct te koop huizen, meer dan 50 bezichtigingen en tig keer overboden worden. Ik vertel je hier over het moment dat het lukte, open en eerlijk zoals ik dat ook in alle eerdere blogs over #projecthuis heb gedaan. Het was namelijk niet alleen maar fijn…
Het was een grauwe woensdagochtend in oktober toen ik mocht kijken naar wat nu mijn huis is geworden. Om nog een beetje privacy te behouden deel ik niet het exacte adres, maar in een wijk in Eindhoven. Eerlijk: als ik had mogen kiezen had ik iets in een rustig dorp gekocht. Het is in Eindhoven ondertussen zo vol en druk dat ik toe ben aan rust en natuur. Maar tegelijk heb je met mijn budget gewoon letterlijk niets te kiezen. Je moet blij zijn als je ergens iets kan kopen. Dus toen ik kon gaan kijken naar een voormalig huurhuis dat aan de rand van de stad te koop stond, ging ik uiteraard langs.
Gezegend met een aardige vriendin die architect is en mee wilde om de constructie te bekijken, belde ik aan. Je moet je voorstellen: in deze prijscategorie zijn er de hele dag bezichtigingen, soms als een inloopuur, anders elke twintig minuten nieuwe mensen.
Kwartier beslistijd
In het huis werden we snel rondgeleid door de makelaar en eerlijk; het was een uitgeleefde bende. Wel bleek ik de eerste reageerder en bij ‘direct-te-koop-huizen’ mag je dan zeggen of je het voor de vraagprijs wilt kopen. Ik had een kwartier (!) om te beslissen. ‘U mag ook later bellen, maar de kans is groot dat de person na u het dan al gekocht heeft. We verkopen de huizen als warme broodjes’, verzekerde de makelaar me. Dat raakte me: ik moest in een kwartier beslissen over de grootste aankoop van mijn leven. In een kwartier 360.000 euro minus 20 procent ‘korting’* uitgeven. Ik voelde paniek in mijn lichaam, naast vele andere emoties. Ik had nog geen bouwkundig rapport of ingevulde vragenlijst van de verkoper onder mijn neus gehad en moest al zeggen of ik het wilde.
En eerlijk? Als ik keus had gehad, had ik nooit zo’n bouwval gekocht. Er zit geen keuken in, er lijkt nooit fatsoenlijk gelucht te zijn, het onkruid groeit de woonkamer in en het parket is met geweld uit de vloer getrokken. Net als de gashaard. Dat gat is opgevuld met een plank en pur. Aaaarghh wat doe ik mezelf aan als ik dit koop en het in mijn eentje moet opknappen en regelen? Maar tegelijk dacht ik ook ‘Bridget, je hebt maar één kans. Je kunt geen nee zeggen. Je moet dankbaar zijn dat je eindelijk een kans krijgt. Je moet accepteren dat je met jouw budget alleen dit nog kunt kopen in deze markt’. Mijn vriendin die mee was zag geen directre ‘red flags’ in de constructie en dat gaf me nog enige rust.
Het jawoord
En toen, toen zei ik ‘ja’. Weet je wat het meest bizarre was, meteen erna voelde ik me vreselijk voor de persoon die na mij kwam en misgreep. Waarschijnlijk ook ‘weer’ misgreep, want die persoon ben ik zelf heel vaak geweest. Ik voelde verdriet. De man werd gebeld en wilde het toch bekijken. Onze blikken kruisten en hij keek ijskoud, vergezeld van zijn – ik denk vader – die eenzelfde uitstraling had. Sorry. Ik hoop echt dat je ook aan de beurt komt, en beter dan dit.
Door alle emoties en opwinding vergat ik foto’s te maken. Ik had er twee in de woonkamer gemaakt en that’s it. Niet handig als daarna iedereen het wil zien en het niet meer online staat. Maar dat is een zorg voor later.
De stresserende periode die volgde was die van de hypotheek krijgen. Als loondienster én ondernemer duurt het sowieso langer, maar het onderzoek dat je moet ondergaan voor een inkomensverklaring als ondernemer doet je voelen alsof je een inwendige financiele echo krijgt. En je denkt bij alles ‘heb ik het wel goed gedaan?’ Maar na enkele weken kwam daar het verlossende woord. Toen moest de bank nog akkoord gaan en na wat gepingpong van vragen is ook die akkoord gegaan. Het laatste station was vandaag: de notaris. Ik heb nu een huisje en kan het nog amper geloven. Ik wil iedereen die me gesteund heeft in deze zoektocht heel erg bedanken, door jullie heb ik ook op de moeilijke momenten toch een beetje hoop gehouden.
Liefs en oneindige dankbaarheid,
Bridget
PS om deze bouwval op te knappen moet ik denk ik nog even nog harder werken om extra centjes te verdienen. Heb je nog leuke (tijdelijke) freelance opdrachten op gebied van communicatie, onderzoek of journalistiek? Laat het me dan weten!
*de korting waar ik over schrijf is geen echte korting maar een verkoopconcept waarbij je een huis kunt kopen tegen een marktprijs minus een percentage – bij mij 20 – afhankelijk van je inkomen. Als je het huis weer verkoopt, bepaalt dat percentage de winst- of verliesdeling. Ook hoef je hierbij niet te overbieden, maar het zijn bijna altijd voormalig huurwoningen waardoor je er vaak best wat aan moet doen. Soms heb je geluk en is dat niet het geval, maar die huizen worden bijna altijd al verkocht in de loting, en niet zoals in dit geval bij ‘direct te koop’.
